Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων από το Αρμενικό Κοινοβούλιο.

Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων από το Αρμενικό Κοινοβούλιο.

Του καθ. Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Στις 28 Νοεμβρίου 2014 πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα Διεθνές Συνέδριο με θέμα:« Η Γενοκτονία στην ιστορική μνήμη των λαών και στους σύγχρονους πληροφοριακούς πολέμους της εποχής μας ». Στο Συνέδριο συμμετείχαν 104 εισηγητές από διάφορες χώρες. Την Ελλάδα εκπροσώπησα εγώ. Μετά την εισήγηση μου και το δημιουργικό διάλογο με διάφορους εισηγητές πήρε το λόγο ο Έλληνας δημοσιογράφος της Μόσχας, Νίκος Σιδηρόπουλος, ο οποίος ρώτησε τους Αρμένιους συναδέλφους, που ήταν πολύ θετική με την εισήγηση μου, γιατί η Αρμενία δεν αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως αναγνώρισε τη δική τους, εδώ και πολλά χρόνια η Ελλάδα και επι πλέον την τιμά με πολλαπλές εκδηλώσεις κάθε 24 Απριλίου; Η απάντηση του καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Εριβάν κ. Ασσότ Μελκονγιάν ήταν αφοπλιστική. Συγκεκριμένα είπε τα παρακάτω, που είναι καταγραμμένα στο βίντεο. «Εμείς αναγνωρίζουμε τη Γενοκτονία που διαπράχτηκε στους Έλληνες του Πόντου και είμασταν έτοιμοι να προχωρήσουμε σε επίσημη αναγνώριση, αλλά η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ήθελε να προχωρήσουμε, με το αιτιολογικό ότι έχει προβλήματα με τους μουσουλμάνους της Θράκης. Υπάρχει γραπτή αναφορά». Πολλές φορές αναγκάστηκα, λόγω της δυσάρεστης συνεργασίας που είχα με το Προεδρείο της Βουλής να δηλώσω ότι δεν υπάρχει πιο κεμαλικο Κοινοβούλιο στην Ευρώπη από το Ελληνικό. Το απέδειξε με τη στάση του απέναντι στα ντοκουμέντα της Γενοκτονίας. Μιά μερα θα εκδώσω όλη την αλληλογραφεία με τους αρνητές της έκδοσης, του δεκατετράτομου έργου, αλλά και των μεταφράσεων του επίτομου σε έξι γλώσσες.
Ο συγκεκριμένος Αρμένιος καθηγητής Ασσότ Μελκονγιάν, με τον οποίο είχα πολύωρη συνεργασία το διήμερο, πρότεινε να έχουμε στενότερη, επιστημονική και διπλωματική συνεργασία. Με προσκάλεσε στο Διεθνές Συνέδριο που διοργανώνουν το Σεπτέμβριο και υποσχέθηκε ότι θα έρθει άμεσα σε επαφή με τον αντιπρόεδρο της Βουλή, που είναι ελληνικής καταγωγής τον κ. Έντουαρτ Σαρμαζάνοφ, για να μου δώσει αντίγραφο του κατάπτυστου εγγράφου της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο καθηγητής Ασσότ Μελκονγιάν φαίνεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο, όταν επέστρεψε στο Εριβάν, γιατί η Βουλή της Αρμενικής Δημοκρατίας αποφάσισε δια του ελληνικής καταγωγής αντιπροέδρου της να προχωρήσει άμεσα στην αναγνώριση της Ελληνικής Ασσυριακής Γενοκτονίας. Δεν πέρασαν πολλές μέρες και ο Ε. Σαρμαζάνοφ κάλεσε στο Κοινοβούλιο τους εκπροσώπους των Ελλήνων και Ασσυρίων και τους ανακοίνωσε την απόφαση του Αρμενικού Κοινοβουλίου.
Η Ομοσπονδία των Ποντιακών Σωματείων της Ρωσίας, αλλά και των άλλων χωρών, ενημερωμένη για το θετικό κλιμα της αναγνώρισης της ποντιακής Γενοκτονίας από την αρμενική κυβέρνηση, προχώρησε στις δικές της κινήσεις. Ο πρόεδρος της Οργάνωσης των Ελλήνων της Αρμενίας και του Αρτσάχ η « Πατρίδα» Ε. Πολάτοβ(Πολατίδης) κατέθεσε στις 23 Δεκεμβρίου υπόμνημα προς τον Πρόεδρο της Δυτικής Αρμενίας κ. Αρμενάκ Αμπρανγιάν, στο οποίο ζητούσε την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων. Συγκεκριμένα το υπόμνημα κατέληγε:« Η ιστορική δικαιοσύνη πρέπει να επικρατήσει, και συνοψίζοντας, ο Οργανισμός των Ελλήνων της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ "Πατρίδα" σας ζητάει να κάνετε το πρώτο βήμα στο έργο αυτό, για να ξεκινήσει η διαδικασία για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων και των Ασσυρίων στην Οθωμανική Τουρκία».
Την ίδια ημερομηνία ο ίδιος πρόεδρος μαζί με τον Πρόεδρο της Ένωσης των Ελληνικών Κοινωνικών Οργανώσεων της Αρμενίας,κ. Α. Χιτάροβ κατέθεσαν ανάλογο υπόμνημα έκληση προς τους: « τον Πρόεδρο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κύριο Μπακό Σαχακιάν
τον Πρωθυπουργό του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κύριο Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν
τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κύριο Ασότ Γκουλιάν
την Αρχηγό του κόμματος «Δημοκρατία» κυρία Ζάννα Γκαλστιάν, ο πρόεδρος
τον Αρχηγό του κόμματος «Ελεύθερη Μητέρα Πατρίδα» κύριο Γκάγκικ Πετροσιάν
τον Αρχηγό του κόμματος «Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία» κύριο Αρμέν Σαρκισιάν».
Το υπόμνημα αυτό επίσης κατέληγε στην ίδια πρόταση: «Συνοψίζοντας τα παραπάνω, ο Οργανισμός των Ελλήνων της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ "Πατρίδα" απευθύνεται σε Σας με το αίτημα να ξεκινήσει η διαδικασία για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων και των Ασσυρίων στην Οθωμανική Τουρκία. Επίσης, κάνουμε έκκληση στους απογόνους των λαών που υπέφεραν και στην παγκόσμια κοινότητα, να καταθέσουν μήνυση εναντίον της σημερινής Τουρκίας για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον των λαών μας και να επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες τα κλεμμένα ιστορικά, πολιτιστικά και άλλα άξια τους.
Ο Θεός είναι μαζί μας και για τη μνήμη των προγόνων μας!
Αυτή τη φορά ο Έλληνας πρέσβης κ. Ιωάννης Τάγης, δε γνωρίζω, αν κινήθηκε μόνος του ή πήρε εντολή από την κυβέρνηση, συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο της Αρμενικής Βουλής και του εξέφρασε την ικανοποίηση της Ελλάδας για την επικείμενη αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων. Η τιμή σον τιμημένον. Οφείλουμε, τουλάχιστον εμείς, τα θύματα της γενοκτονίας, να τιμήσουμε με ξεχωριστή εκδήλωση τον Ε. Σαρμαζάνοφ για την πρόταση της αναγνώρισης που εισηγήθηκε στο Αρμενικό Κοινοβούλιο. Επίσημες πληροφορίες αναφέρουν ότι η αναγνώριση νομοθετικά θα πραγματοποιηθεί την επόμενη εβδομάδα.
Οι Αρμένιοι, φέτος που συμπληρώνονται εκατόν χρόνια από τη Γενοκτονία των προγόνων τους καθημερινά κάνουν μνημόσυνα ιστορικής μνήμης. Ενημερώνουν σε όλο τον πλανήτη τη κοινή γνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και όλος ο κρατικός μηχανισμός τους. Ο αγώνας τους βρίσκεται στα πρόθυρα της δικαίωσης, γιατί σε αυτό το ζήτημα είναι ενωμένοι, μονιασμένοι και αποφασισμένοι. Το χρεωστούν στους αδικαίωτους νεκρούς τους. Έχουν μια δυναμική και αγωνιστική νεολαία με άριστη ιστορική μνήμη και γνώση. Έχουν συνειδητή στρατηγική και διπλωματική παιδεία και είναι πάντα πρόθυμοι σε όποιο μετερίζι και αν τους καλεί το χρέος.
Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη δική μας νεολαία, η οποία για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι ο χορός. Άλλη φορά θα είμαι πιο αναλυτικός και δυσάρεστος γι αυτούς.

Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ. ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ

 

Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Του ιστορικού κ. Βλάση Αγτζίδη

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος Έλληνας ηγέτης του 20ου αιώνα. Εξέφρασε την προσπάθεια για την εθνική ολοκλήρωση του ελληνισμού, σε αντίθεση με τους βασιλικούς και τους Ελλαδίτες κομμουνιστές που υπήρξαν οι αντιδραστικές δυνάμεις, εκφράζοντας τον εθνικό συντηρητισμό της Παλαιάς Ελλάδας. Ο Βενιζέλος όμως έχει στοιχεία στην πολιτική του ιστορία, τα οποία θα έπρεπε να κάνουν περισσότερο σκεπτικό τον Έλληνα πολίτη. Η εικόνα που καλλιεργείται γιαυτόν τα τελευταία χρόνια έχει περισσότερο τα στοιχεία της αγιογράφησης ενός ηγέτη, παρά της αντικειμενικής παρουσίασης όλων των πλευρών της πολιτικής που ακολούθησε.

Eίναι γνωστή η συμβολή του Ελ. Βενιζέλου στην πορεία για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, την ενσωμάτωση των Νέων Χωρών, τη συμμετοχή στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία τοποθέτησε την Ελλάδα στο πλευρό το νικητών και τέλος τη συνθήκη των Σεβρών, η οποία ικανοποιούσε μεγάλο μέρος των αιτημάτων των αλύτρωτων της καθ' ημάς Ανατολής. Ο Βενιζέλος της ήττας αποτελείται από ένα σύνολο αποφάσεων και πράξεων που αύξησαν τις προϋποθέσεις της μικρασιατικής καταστροφής και οδήγησαν στην περιθωριοποίηση των ελληνικών προσφυγικών πληθυσμών.

Ξεκινώντας το μικρασιατικό εγχείρημα, ο Βενιζέλος έκανε δύο βασικά λάθη: τοποθέτησε κατ΄αρχάς ως αρμοστή στη Σμύρνη τον Στεργιάδη, άνθρωπο των Βρετανών, ο οποίος υπήρξε ο κακός δαίμονας των Μικρασιατών και παρόλες τις εκκλήσεις τους για αντικατάσταση, επέμενε στην αρχική του απόφαση, την οποία -όλως περιέργως- αποδέχτηκαν και σεβάστηκαν οι βασιλικοί διάδοχοί του. Το δεύτερο βασικό λάθος του υπήρξε η υποτίμηση του ποντιακού κινήματος, ενός δυνομικότατου ελληνικού ένοπλου και πολιτικού κινήματος που δρούσε στη βόρεια Μικρά Ασία και απειλούσε άμεσα τις γραμμές εφοδιασμού των Κεμαλικών.

Αρμένιοι και Πόντιοι

ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΑΙΤΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ!!!

ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΑΙΤΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ!!!

Παρακαλώ πολύ τους ομοαίματους αλλά και τους φίλους των Ποντίων να λάβουν σοβαρά υπόψη τους πως ο αγώνας για τη Διεθνοποίηση της Γενοκτονίας του λαού μας ΔΕΝ απαιτεί από μέρους τους ΚΑΜΙΑ απολύτως καταβολή χρηματικής βοηθείας. Δεν ξέρω πώς να το πω όσο πιο απλά γίνεται αλλά εμείς οι Πόντιοι δεν ζητάμε αλλά ούτε και δεχόμαστε την οικονομική στήριξη των μεμονωμένων ατόμων για να προωθηθεί το ζήτημα μας. Έχουμε συλλόγους και Ομοσπονδίες και μέσα από αυτήν την οργανωμένη κοινωνία μας βρίσκουμε ή δε βρίσκουμε-σε κανέναν λόγος δεν πέφτει- τα χρήματα για να προωθήσουμε τα ζητήματα μας.

Αισθάνομαι λυπημένη για την κάθε προσπάθεια του κάθε εκφυόμενου φιλοποντίου ή και Ποντίου ακόμα, στο όνομα των νεκρών μας να μαζεύονται χρήματα εν είδη εράνου για τον ιερότερο όλων των σκοπών μας, αυτού της δικαίωσης της μνήμης των προγόνων μας. Δεν έχουμε ανάγκη τα χρήματα του Έλληνα πολίτη. Στην ψυχή και στην καρδιά του πάντοτε στοχεύαμε, γι αυτό και μέχρι σήμερα στεκόμαστε με το κεφάλι ψηλά.

 Προσωπικά, μετά από μια δεκαετία προσωπικού αγώνα στο χώρο, αρνούμαι να μου αμαυρώσει την προσπάθεια ο κάθε ένας που του κάπνισε στα στερνά  να μας εκπροσωπεί με μαύρα γυαλιά, ακορντεόν και το χέρι απλωμένο στη γωνία. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι τίτλοι του ούτε η περίοπτη κοινωνική του θέση. Αρνούμαι να δω το πρόσωπο της γριάς μου σε κουτί δημόσιου εράνου.  

Δεν μπορώ να μπω στου καθενός σας το πορτοφόλι αλλά τα οικονομικά θέματα που αφορούν τα της γενοκτονίας ζητήματα διευθετήστε τα πάντα σε συνεργασία με τους συλλόγους μας και της Ομοσπονδίες μας. Μέχρι σήμερα ουδέποτε μας ζήτησαν έστω και ένα ευρώ…

Αν αυτό σας λέει κάτι έχει καλώς…

Λένα Σαββίδου.

O λαθρόβιος ελληνισμός του Πόντου-Κ. Φωτιάδης. Μέρος 1ο

1

KΩΣTAΣ ΦΩTIAΔHΣ

ΚAΘHΓHTHΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΠAIΔAΓΩΓIKO TMHMA ΦΛΩPINAΣ

O λαθρόβιος ελληνισμός του Πόντου

Mε την άλωση της Πόλης, και της Tραπεζούντας 8 χρόνια αργότερα, το

1461, έκλεισε το πρώτο μέρος του κεφαλαίου της ιστορίας του ποντιακού

ελληνισμού. Πολλοί Έλληνες των πλούσιων παραλιακών πόλεων και των χωριών,

για να σωθούν, πήραν το δρόμο της εξόδου και της προσφυγιάς. Άλλοι

μετοίκησαν στα παράλια της μεσημβρινής και νότιας Pωσίας, άλλοι στις

παραδουνάβιες περιοχές, χτίζοντας καινούργιες ελληνικές πόλεις, καινούργια

πολιτισμικά κέντρα, τα οποία αργότερα δέχονταν στοργικά κάθε καταδιωγμένο

Έλληνα.1 Ποντιόπουλα της Διασποράς είναι οι πρωτεργάτες της επανάστασης του

1821, οι αδερφοί Aλέξανδρος και Δημήτριος Yψηλάντης.2 Φτάνει να δει κανείς

τις χρονολογικές μετακινήσεις, για να καταλάβει ότι ο Eλληνισμός του Πόντου

κατέφευγε στη φιλόξενη ομόθρησκη Pωσία κάθε φορά που αντιμετώπιζε σοβαρά

προβλήματα εθνικής επιβίωσης

Τι ακριβώς ορίζει νομικά ο όρος Γενοκτονία.

Τι ακριβώς ορίζει νομικά ο όρος Γενοκτονία:

«Γενοκτονία». Ο όρος επινοήθηκε από τoν Πολωνό συγγραφέα και δικηγόρο, Raphael Lemkin, το 1941, συνδυάζοντας την ελληνική λέξη «genos» (φυλή) με το «cide» που ως επίθημα σημαίνει -κτόνος-κτονία και δηλώνει θανάτωση.

Η Γενοκτονία, όπως αυτή καθορίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη 1948 σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις που διαπράττονται με σκοπό την καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, όπως οι εξής: (α) Δολοφονία μελών της ομάδας (b) πρόκληση σοβαρών σωματικών ή διανοητικών βλαβών σε μέλη της ομάδας (γ) αυθαίρετη επιβολή στην ομάδα συνθηκών διαβίωσης που αποσκοπούν στη φυσική εξόντωσή της, εν όλω ή εν μέρει, (δ) επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας (ε) δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα.

Mτφ Thalassa-Karadeniz

Σημ μτφ: Όσοι μεγαλώσαμε με παππούδες και γιαγιάδες πρώτης γενιάς θυμόμαστε καλά πως ουδέποτε αυτοί πρόφεραν την λέξη γενοκτονία. Έτσι σήμερα σε πολλούς μας φαίνεται περίεργος ο όρος τούτος και η χρήση του. Δεν είναι όμως. Είναι απλώς η ανάγκη να εκφράσουμε νομικά το τι πέρασαν οι άνθρωποι μας. Σαν όρος είναι μεταγενέστερος της Γενοκτονίας των Χριστιανικών λαών της Ανατολής από τους Τούρκους αλλά χρησιμεύει για να περιγραφούν τα γεγονότα εκείνης της περιόδου σε Διεθνή δικαστήρια, Επιτροπές, συνέδρια κτλ

19η Μαΐου. Νίκος Κωνσταντινίδης

Σεβασμιώτατε, Εκπρόσωποι του ελληνικού κοινοβουλίου, Της δικαστικής, της Περιφερειακής, της δημοτικής, της στρατιωτικής, της αστυνομικής και των

υπόλοιπων αρχών, εκπρόσωποι των ποντιακών σωματείων, Φίλες και φίλοι

Η ιστορία, ως λέξη, εννοιολογικά και ετυμολογικά παραπέμπει στη «γνώση». Εκτός, όμως, από την ερμηνεία αυτή, υπάρχει κι εκείνη στον «Κρατύλο» του Πλάτωνα, όπου o Σωκράτης εξηγεί ότι ιστορία σημαίνει το γεγονός, που σταματά τη (συνήθη) ροή. (από το ρήμα ίστημι + τον ρουν). Ένα τέτοιο, γεγονός μάς οδηγεί σήμερα εδώ, το οποίο τιμούμε, αλλά και διεκδικούμε συνάμα τη διεθνή αναγνώρισή του.

Καθώς, η ποντιακή γενοκτονία, αποτελεί ένα από τα πλέον πένθιμα κεφάλαια της ελληνικής ιστορίας, και αναφέρεται στην εξόντωση του ελληνισμού, από τις πατρογονικές του εστίες. Από μέρη γνωστά στον ελληνισμό, από την εποχή του μύθου και του θρύλου. Του Φρίξου και της Έλλης. Του Ιάσονα και της Αργοναυτικής εκστρατείας. Του Ηρακλή και των Αμαζόνων. Του Ορέστη, της Ιφιγένειας, και της τραγικής Μήδειας.

Από πατρίδες, μυρωμένες με την ανάσα του πεύκου, τραγουδισμένες με το κελάρυσμα των νερών, το θρόισμα των δέντρων, και το άκουσμα της ποντιακής λύρας.

Από πατρίδες Όπου, το κάθε λιθάρι έχει ζωγραφισμένο κι από έναν άγιο, με άγρια μάτια και μαλλιά σκοινένια, όπως θα έλεγε ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, Γιάννης Ρίτσος.

Της Άρνης το νερό. Λένα Σαββίδου.

19^η Μαΐου, ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Η μνήμη είναι από τη φύση της εργαλείο ξύμυτο που ότι αγγίζει το τρυπά. Δίκαμο μαχαίρι που ότι αγγίζει το κόβει.

Άνθρωποι του αφρού οι  περισσότεροι μας, κυήματα καιρών ευμάρειας, αποζητούμε την λείανση της Μνήμης για να αποφευχθεί ο πόνος της. Ξεχνούμε πως της Άρνης  το νερό σκοτώνει  την ίδια ώρα που δροσίζει.

Αποτέλεσμα τελετές μνήμης που οι συμμετέχοντες έχουν πιο άδεια μάτια κι από αυτά των νεκρών που τιμούν, υψηλά ιστάμενοι πολιτικοί μας που καταθέτουν στεφάνι στο Μνημείο του Μουσταφά Κεμάλ αμά τη επισκέψη τους στην γείτονα με τη δικαιολογία του «είθισται» και του ότι υπήρξε μεγάλος ηγέτης για το λαό του λησμονώντας πως την ίδια ώρα υπήρξε μέγας σφαγέας του δικού μας.  Επιπλέον, πολιτικοί φορείς μας με μνήμη λειασμένη είναι πρόθυμοι να οργανώσουν πορείες για την Γενοκτονία στη Ρουάντα την ίδια ώρα που αντιμετωπίζουν την Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο ως αποκύημα εθνικιστικών και σωβινιστικών τάσεων των Ποντίων. Για να μην αναφερθεί  το πανταχού παρόν «αγκάθι» στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος Τουρκίας. Μια ιδέα που χρόνια τώρα ζυμώνεται στην Ελληνική κοινωνία

«Οι αμερικανικές θέσεις για τον ελληνισμό του Πόντου το καλοκαίρι του 1919: τρεις αδημοσίευτες αμερικανικές εκθέσεις»

Ευριπίδης Π. Γεωργανόπουλος

«Οι αμερικανικές θέσεις για τον ελληνισμό του Πόντου το καλοκαίρι του 1919: τρεις αδημοσίευτες αμερικανικές εκθέσεις»

Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών η αμερικανική διπλωματία ενδιαφέρθηκε ιδιαιτέρως για την περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η νέα αμερικανική πολιτική που πρέσβευε τη διατήρηση της ενότητας του οθωμανικού χώρου υπό τη μορφή τουρκικού κράτους αναδείχθηκε στο προσκήνιο και γρήγορα επικράτησε. Προκειμένου να έχει καλύτερη γνώση της κατάστασης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ο Ουΐλσον είχε διατάξει την αποστολή μίας ομάδας ειδικών στη χώρα, που θα μελετούσε την παρούσα κατάσταση, τη θέση των υποδούλων λαών και τις διαθέσεις τους έναντι του καταρρέοντος οθωμανικού κράτους. Η πρώτη αυτή όμως αποστολή τελικώς διαφοροποίησε τη γεωγραφική περιοχή που θα ερευνούσε και περιορίσθηκε έτσι στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία και στη Συρία (αποστολή King-Craine) Έτσι, δημιουργήθηκε η ανάγκη για τη δημιουργία μιας νέας αποστολής προς διερεύνηση του φλέγοντος ζητήματος της ανάληψης της εντολής για την Αρμενία. Μετά από συζητήσεις κατέληξαν στην απόφαση για δύο αποστολές η μία υπό τον συνταγματάρχη Haskell για να οργανώσει την περίθαλψη στη ρωσική Αρμενία και η άλλη υπό τον στρατηγό James G. Harbord για να εξετάσει το ζήτημα της ανάληψης εντολής για την Αρμενία. Tην περίοδο των δύο αυτών αμερικανικών αποστολών συντάχθηκαν και τρεις εκτενείς εκθέσεις που παρουσίαζαν την κατάσταση στον Πόντο και τις θέσεις των Ελλήνων.

Διδάσκοντας τη Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου.

Του Βλάση Αγτζίδη

1.     Το Σκεπτικό - Οι στόχοι

1.1. Η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού έχει αναγνωριστεί επισήμως από τη Βουλή των Ελλήνων, την Κύπρο, τη Σουηδία, πολιτείες των ΗΠΑ και περιφερειακές κυβερνήσεις στην Αυστραλίας. Από το 1994 είναι επίσημη Εθνική Επέτειος στην Ελλάδα, ενώ από το 1998 η Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας ανακηρύχτηκε σε δεύτερη επίσημη Εθνική Επέτειο.

1.2. Η 19^η Μαϊου έχει οριστεί ως συμβολική Ημέρα Μνήμης, εφόσον εκείνη τη μέρα του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ πασά αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου, αυτονομήθηκε από την κεντρική Οθωμανική κυβέρνηση και συγκρότησε τα εθνικιστικά του στρατεύματα, τα οποία εν τέλει θα κατανικήσουν τους Έλληνες (ελληνικό στρατό στην Ιωνία και Πόντιους αντάρτες στο Βορρά της Μικράς Ασίας). Θα ολοκληρώσουν την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους (1911) εθνική εκκαθάριση με τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922. Η 14^η Σεπτεμβρίου, ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης από τους κεμαλικούς εθνικιστές, ορίστηκε ως Ημέρα Μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή.

1.3. Ο βασικός σκοπός της ιστορικής εκπαίδευσης είναι να προετοιμάσει και να διαμορφώσει υπεύθυνους και ενεργούς πολίτες που να μπορούν να ερμηνεύσουν τα ιστορικά γεγονότα και να χρησιμοποιήσουν τα συμπεράσματα στο παρόν. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν η ιστορική γνώση μεταδίδεται δημιουργικά, αναπτύσσεται και καλλιεργείται το κριτικό πνεύμα, δεν εγκλείεται αποκλειστικά στο παρελθόν όπου συνέβη το γεγονός, αντιμετωπίζοντάς το ως μοναδικό και ανεπανάληπτο. Δηλαδή οι μαθητές με τη διδασκαλία του ιστορικού γεγονότος της Γενοκτονίας πρέπει να αναπτύσσουν και να βελτιώνουν τις διανοητικές τους  δεξιότητες και να στοχάζονται για το ιστορικό πλαίσιο του κόσμου στον οποίο ζουν, έχοντας κατανοήσει το παρελθόν και τις αδιόρατες, υπόγειες διεργασίες οι οποίες συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί το παρόν. 

1.4. Η παρουσίαση του γεγονότος της Γενοκτονίας στο μικρασιατικό Πόντο θα πρέπει απαραιτήτως να ενταχθεί στο ευρύτερο Ιστορικό Πλαίσιο, μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε, ώστε οι μαθητές να έχουν μια καλή εποπτεία της εποχής και των κρίσιμων παραμέτρων. Δηλαδή, να παρουσιαστεί αναλυτικά το γεγονός ότι η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού υπήρξε τμήμα της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, η οποία με τη σειρά της εντάσσεται στο πλαίσιο των αποφάσεων των Νεότουρκων (Οκτώβριος 1911) για εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1916-1922) και τα μηνύματα που εκπέμπει. του Αντώνη Παυλίδη

Η Βουλή των Ελλήνων, ως γνωστόν, με ομόφωνη απόφασή της το Φεβρουάριο του 1994, έλαβε μια ιστορική απόφαση, που θα έπρεπε να είχε λάβει πολύ νωρίτερα: όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου κατά την περίοδο 1916-1922. Θα αποπειραθούμε να κάνουμε μια νηφάλια αναφορά στο ζήτημα αυτό, παρότι απωθεί τους φανατικούς του παρόντος, που εκπροσωπούν τη λογική της «πολιτικής ορθότητας».

Τα τελευταία χρόνια τίθενται ιδιαίτερα έντονα απ’ τους τελευταίους κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις. Λέγεται πχ ότι δεν πρέπει η χώρα μας να προκαλεί την Τουρκία με αποφάσεις όπως αυτή της Βουλής το 1994, ότι πρέπει να αφαιρεθούν άμεσα από τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας όλα όσα ενοχλούν την Τουρκία (κι όχι γιατί την ενοχλούν), κλπ. Κάποιοι μάλιστα προτείνουν τη συγγραφή κοινών εγχειριδίων ιστορίας, πράγμα βέβαια που ακούγεται ευχάριστα, αλλά είναι άτοπο αν δεν συνοδεύεται από ένα ελάχιστο κοινό ιδεολογικό πλαίσιο των δύο χωρών και προ πάντων, όπως στην περίπτωση Ελλάδας και Τουρκίας, αν υπάρχουν ανοικτά ζητήματα (Κύπρος, Αιγαίο, κλπ). Όλοι λοιπόν αυτοί οι «ειδικοί» εκφράζουν μια πραγματικότητα μάλλον εικονική, εκφράζοντας περισσότερο τις επιθυμίες τους παρά τα πραγματικά δεδομένα. Εξετάζουν τα δεδομένα της Τουρκίας χρησιμοποιώντας τις καθιερωμένες «μήτρες» που ισχύουν στις διεθνείς σχέσεις, αγνοώντας όμως τις σημαντικές ιδιαιτερότητες της τουρκικής περίπτωσης και τα αίτια που παράγουν τις αλλεπάλληλες κρίσεις στις σχέσεις των δύο χωρών. Χρησιμοποιούν τη μέθοδο του εξευμενισμού, αγνοώντας τα μηνύματα που από το βάθος των αιώνων ο ίδιος ο Θουκυδίδης εκπέμπει: ότι αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη σύγκρουση. Αυτό που μπορεί να την αποτρέψει είναι η οικοδόμηση φιλικών σχέσεων πάνω στην αλήθεια και την αξιοπρέπεια και των δύο ενδιαφερομένων.

Η γενοκτονία μέσα από μαρτυρίες της Λένας Σαββίδου

Στιγμές στο Χρόνο και στη Μνήμη από μια Γενοκτονία ενός λαού αίμα και ρίζα Ελληνικού της Λένας Σαββίδου για την ομογενειακή εφημερίδα Εuropolitis

Μέσα από μία σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο: «Στιγμές στο Χρόνο και στη Μνήμη από μια Γενοκτονία ενός λαού αίμα και ρίζα Ελληνικού» ευελπιστούμε να παρουσιάσουμε στους αναγνώστες μας, πτυχές ενός από τα μεγαλύτερα και μέχρι προσφάτως αποσιωπημένα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτού της εξολόθρευσης των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, με έμφαση στους διωγμούς που υπέστησαν οι Ελληνικής καταγωγής Χριστιανικοί Ποντιακοί πληθυσμοί στις αρχές του 20 ου αι. από τους Νεότουρκους.

Η γενοκτονία μέσα από μαρτυρίες

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΤΣΙΡΚΙΝΙΔΗ

¨Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα . Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους τους Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μέρη.

Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητά , χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής , μέχρι να πεθάνουν.¨

πηγή: Χάρης Τσιρκινίδης . «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου»

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΙΛΑΝΔΡΟΥ. ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ. 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1921

"Αι γραίαι και οι γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εις τας ερήμους, όπου γυμνοί, άστεγοι και νήστεις σωρηδόν απέθνησκον. Αλλά και οσάκις την μακράν πεζοπορίαν διεδέχετο η διά του σιδηροδρόμου μεταβίβασις των ειλώτων, εξετυλίσσοντο σκηναί φρικτοτέρας τραγωδίας. Εσταμάτα το τραίνον μέσα εις την έρημον, διά να ριφθώσιν απροστάτευτα τα δυστυχή εκείνα πλάσματα εις την διάκρισιν των αγρίων θηρίων και των ανθρωπόμορφων θηρίων. Δυστυχής μητέρα, εστoιβαγμένη μετ' άλλων γυναικών εντός σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεύον το τέκνο της από ασφυξίαν, ετόλμησε να ζητήσει βοήθεια. Παρευθύς Τούρκος χωροφύλαξ αρπάσας από την αγκάλην της μητρός το τέκνον της το εξεσφενδόνισεν εκ του παραθύρου εις το κενόν, ενώ το τραίνο εξηκολούθει τρέχον εις την απέραντην έρημον! Άλλαι μητέρες ευρέθησαν παγωμέναι εις τα χιονισμένα όρη με τα δυστυχή μικρά των κρεμασμένα από ξηρούς μαστούς!...".