Μνήμες γενοκτονίας : Στο βαπόρι με τους ανταλλάξιμους

Στο βαπόρι με τους ανταλλάξιμους για τη Θεσσαλονίκη, οι Πόντιοι απ’το

πρωί το είχαν ρίξει στην καζάσκα. Η μάνα μου, που είχε ανέβει από

την Πόλη, τους έβλεπε και δεν μπορούσε να το χωνέψει. Εμείς τα χάσαμε

όλα. Πατρίδα σπίτι, συγγενείς, αυτοί που το βρίσκουν το κέφι; Ρώτησε ένα

γέροντα από την Τραπεζούντα, που καθόταν πλάι της. Κόρη μου της είπε

εκείνος, εσύ τι θα’κανες αν έχανες τον άντρα σου την ίδια μέρα που θα

είχες γεννητούρια; Θα έκλαιγες ή θα χαιρόσουν; Κι εμείς τα χάσαμε όλα, μα

βρήκαμε τη λευτεριά μας. Γι’αυτό χαιρόμαστε”.

Η μάνα μου δεν απάντησε, Μπερδεύτηκε.

Μέσα της όμως σάλευε μια απορία:

“Μήπως εκείνο που μετράει πιο πολύ δεν είναι το να βρείς τη

λευτεριά σου αλλά το να μη χάσεις το χώμα σου”;

Κωνσταντίνος Φωτιάδης

Μνήμη μου σε λένε Πόντο

Ανάρτηση για το διαδίκτυο Thalassa Karadeniz

ΜΝΗΜΗ ΠΡΩΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ : Ύμνος εις την Ελευθερία-Χριστός Ανέστη.

   

   Από τη Μαύρη Θάλασσα στους πρώτους προσφυγικούς καταυλισμούς- καραντίνες. Ότι γλύτωσε από του Τούρκου το μαχαίρι και τις κακουχίες της εξαντλητικής πορείας προς την Ελλάδα το αποτέλειωσε η Φθίση και οι αρρώστιες. Εξαντλημένοι, αποδεκατισμένοι και βαριά πενθούντες γυρνούν με τα κάρα σε όλη την Βόρεια Ελλάδα μέχρι να βρεθεί ένας τόπος να τους φιλοξενήσει. Κι εκεί βάζουν το πρώτο κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους. Τα χρόνια κύλησαν και η πρώτη γενιά των προσφύγων έφυγε από τη ζωή. Μαζί τους πήραν και τα κλειδιά από κείνα τα πρώτα σπίτια στην νέα Πατρίδα..τα πρώτα όνειρα μετά τον Εφιάλτη.

   Σήμερα τα περισσότερα από αυτά κατεδαφίστηκαν κι έγιναν όμορφες εξοχικές κατοικίες των απογόνων...Τα λίγα που απέμειναν όρθια στέκονται μάρτυρες μιας γενιάς ανθρώπων ξεριζωμένων που πάλεψαν κόντρα στον Καιρό και κέρδισαν τη Μάχη. Σαν απόμαχοι ενός, όχι και τόσο μακρινού, παρελθόντος βρίσκονται κρυμένα πίσω από αγριόχορτα που φθάνουν το γόνατο και ζουν στην σκια των δέντρων που έπλεξαν τα κλαδιά τους σκιάστρο για να τα κρύψουν από τα ξένα βλέμματα. Οι πόρτες τους άλλοτε χάσκουν ορθάνοιχτες κι άλλοτε θέλουν ένα απαλό σμπρώξιμο του αγέρα για να ανοίξουν. Σα να σε καλούν να διαβείς το κατωθύρ και να γίνεις μάρτυρας των όσων έζησαν εκεί...

   Στην ίδια μοίρα και οι τάφοι τους. Αφρόντιστοι, απεριποίητοι, παραδομένοι στο έλεος του καιρού και της άδικης Μοίρας. Έζησαν μια ζωή ξεχασμένοι από όλους και συνεχίζουν και πεθαμένοι να μένουν στη Λησμονιά. Σπασμένα μάρμαρα και πεσμένοι σταυροί το σημάδι τους από το πέρασμα τους από τούτη τη ζωή, μαζί με κάτι ρημαγμένα ξωκλήσια στις στροφές των δρόμων που έρημα κι ακάνδηλα απέμειναν μετά το φευγιό τους ...

   Θα μοιαζε πως ήρθαν άδικα σε τούτη τη ζήση αν δεν άφηναν πίσω τους κάτι αληθινά δυνατό: το αίμα τους μέσα μας...κι ο Χριστός Ανέστη!

Λένα Σαββίδου

Το μουσικό κομμάτι που ντύνει το παρόν βίντεο είναι το συγκλονιστικό φινάλε Hymn to Liberty (Greek national anthem) - Christ is risen από την όπερα του Γιάννη Μπουφίδη, "Σταύρωση" που συνόδεψε τον Οικουμενικό Πατριάρχη κκ Βαρθολομαίο στο ταξίδι του στη Νέα Υόρκη το 97 και προς τιμήν του ακούστηκε στο Καπιτώλειο.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1916-1922) και τα μηνύματα που εκπέμπει. του Αντώνη Παυλίδη

Η Βουλή των Ελλήνων, ως γνωστόν, με ομόφωνη απόφασή της το Φεβρουάριο του 1994, έλαβε μια ιστορική απόφαση, που θα έπρεπε να είχε λάβει πολύ νωρίτερα: όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου κατά την περίοδο 1916-1922. Θα αποπειραθούμε να κάνουμε μια νηφάλια αναφορά στο ζήτημα αυτό, παρότι απωθεί τους φανατικούς του παρόντος, που εκπροσωπούν τη λογική της «πολιτικής ορθότητας».

Τα τελευταία χρόνια τίθενται ιδιαίτερα έντονα απ’ τους τελευταίους κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις. Λέγεται πχ ότι δεν πρέπει η χώρα μας να προκαλεί την Τουρκία με αποφάσεις όπως αυτή της Βουλής το 1994, ότι πρέπει να αφαιρεθούν άμεσα από τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας όλα όσα ενοχλούν την Τουρκία (κι όχι γιατί την ενοχλούν), κλπ. Κάποιοι μάλιστα προτείνουν τη συγγραφή κοινών εγχειριδίων ιστορίας, πράγμα βέβαια που ακούγεται ευχάριστα, αλλά είναι άτοπο αν δεν συνοδεύεται από ένα ελάχιστο κοινό ιδεολογικό πλαίσιο των δύο χωρών και προ πάντων, όπως στην περίπτωση Ελλάδας και Τουρκίας, αν υπάρχουν ανοικτά ζητήματα (Κύπρος, Αιγαίο, κλπ). Όλοι λοιπόν αυτοί οι «ειδικοί» εκφράζουν μια πραγματικότητα μάλλον εικονική, εκφράζοντας περισσότερο τις επιθυμίες τους παρά τα πραγματικά δεδομένα. Εξετάζουν τα δεδομένα της Τουρκίας χρησιμοποιώντας τις καθιερωμένες «μήτρες» που ισχύουν στις διεθνείς σχέσεις, αγνοώντας όμως τις σημαντικές ιδιαιτερότητες της τουρκικής περίπτωσης και τα αίτια που παράγουν τις αλλεπάλληλες κρίσεις στις σχέσεις των δύο χωρών. Χρησιμοποιούν τη μέθοδο του εξευμενισμού, αγνοώντας τα μηνύματα που από το βάθος των αιώνων ο ίδιος ο Θουκυδίδης εκπέμπει: ότι αυτός είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη σύγκρουση. Αυτό που μπορεί να την αποτρέψει είναι η οικοδόμηση φιλικών σχέσεων πάνω στην αλήθεια και την αξιοπρέπεια και των δύο ενδιαφερομένων.

Η γενοκτονία μέσα από μαρτυρίες της Λένας Σαββίδου

Στιγμές στο Χρόνο και στη Μνήμη από μια Γενοκτονία ενός λαού αίμα και ρίζα Ελληνικού της Λένας Σαββίδου για την ομογενειακή εφημερίδα Εuropolitis

Μέσα από μία σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο: «Στιγμές στο Χρόνο και στη Μνήμη από μια Γενοκτονία ενός λαού αίμα και ρίζα Ελληνικού» ευελπιστούμε να παρουσιάσουμε στους αναγνώστες μας, πτυχές ενός από τα μεγαλύτερα και μέχρι προσφάτως αποσιωπημένα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτού της εξολόθρευσης των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, με έμφαση στους διωγμούς που υπέστησαν οι Ελληνικής καταγωγής Χριστιανικοί Ποντιακοί πληθυσμοί στις αρχές του 20 ου αι. από τους Νεότουρκους.

Η γενοκτονία μέσα από μαρτυρίες

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΤΣΙΡΚΙΝΙΔΗ

¨Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα . Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους τους Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μέρη.

Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητά , χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής , μέχρι να πεθάνουν.¨

πηγή: Χάρης Τσιρκινίδης . «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου»

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΙΛΑΝΔΡΟΥ. ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ. 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1921

"Αι γραίαι και οι γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εις τας ερήμους, όπου γυμνοί, άστεγοι και νήστεις σωρηδόν απέθνησκον. Αλλά και οσάκις την μακράν πεζοπορίαν διεδέχετο η διά του σιδηροδρόμου μεταβίβασις των ειλώτων, εξετυλίσσοντο σκηναί φρικτοτέρας τραγωδίας. Εσταμάτα το τραίνον μέσα εις την έρημον, διά να ριφθώσιν απροστάτευτα τα δυστυχή εκείνα πλάσματα εις την διάκρισιν των αγρίων θηρίων και των ανθρωπόμορφων θηρίων. Δυστυχής μητέρα, εστoιβαγμένη μετ' άλλων γυναικών εντός σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεύον το τέκνο της από ασφυξίαν, ετόλμησε να ζητήσει βοήθεια. Παρευθύς Τούρκος χωροφύλαξ αρπάσας από την αγκάλην της μητρός το τέκνον της το εξεσφενδόνισεν εκ του παραθύρου εις το κενόν, ενώ το τραίνο εξηκολούθει τρέχον εις την απέραντην έρημον! Άλλαι μητέρες ευρέθησαν παγωμέναι εις τα χιονισμένα όρη με τα δυστυχή μικρά των κρεμασμένα από ξηρούς μαστούς!...".

Επιστολή μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, βουλευτού Τραπεζούντας

1921 7βρ 5 Κυριακή

Γλυκυτάτη μου Κλειώ



Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία και εκοινωνήσαμε όλοι, περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο δια της κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι' αγχόνης θάνατος.

Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν και υπομονήν και άλλο κακόν να μη δοκιμάσητε.

Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή.

Τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρεις εσύ.

Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης. Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείο, την Βαλεντίνην να την μάθης ραπτικήν. Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόσω ζεις.

Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε.

Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύσει ενόσω ζη. Να δώσης 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στου Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδελφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι.

Αντίο βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρήσατέ μου

ο υμέτερος

Αλ. Γ. Ακριτίδης



Από το αρχείο της Αδελφότητας Κρωμναίων Καλαμαριάς

Εθνικό συμβούλιο του Πόντου

Το Εθνικό συμβούλιο του Πόντου προειδοποιεί για τις προθέσεις του Τοπάλ Οσμάν Αγά. Αρχείο Ελευθέριος Βενιζέλος.