“Να σαν τη μάναν που γεννά”

Να σαν τη μάναν που γεννά, που γεννά

Τα τράντα χρόνια μίαν, τα τράντα χρόνια μιαν

Κι εφτάει υιόν Τραντέλλεναν, Τραντέλλεναν

Και νύφε γαλαφόραν, και νύφε γαλαφόραν

Εφτάει υιόν Τραντέλλεναν, Τραντέλλεναν

Ακρίτα σα ραχία, Ακρίτα σα ραχία

Εβγαίν’ και πάει ‘ς σον πόλεμον, ‘ς σον πόλεμον

Για την ελευθερίαν, για την ελευθερίαν

Κωνσταντίνος Φωτιάδης- Μνήμη μου σε λένε Πόντο

«Το Ποντιακό τραγούδι στη

διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης»

Ανάρτηση:Thalassa Karadeniz

Αντάρτικο (Ευκλείδης)

(Ευκλείδης Κουρτίδης)

Εφτά χρόνια ‘ς σ’ ανταρτικά, ‘ς ση Σάντας τα ραχία

εφτά χρόνια τυράννιζεν τα τούρκικα τα ψ’ήα.

Τη Ισμαήλ τα πρό’ατα και τη καλφά τ’ αρνία

καβουρμάδες εγέντανε ς ση Σάντας τα χωρία.

Ατός που ‘κι εφογούτονε σπαθιά και μάχαιρα

πως έντονε και ν’ ερρούξεν’ ‘ς ση χάρονος τα χέρα.

Ευκλείδη μ’ τα παληκάρα σ’, εσέναν αραεύνε

όθεν στέκνε και κάθουνταν, μοιρολογούν και κλαίγ’νε.

Ευκλείδη μ’ πως εσκοτώθες, η λάλâ σ’ ‘κι ακουσκάται

τ’ όνομα σ’  ζει και βασιλεύ, καμίαν ‘κι θα χάται.

Κωνσταντίνος Φωτιάδης- Μνήμη μου σε λένε Πόντο

«Το Ποντιακό τραγούδι στη

διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης»

Ανάρτηση:Thalassa Karadeniz

Κοτζαναστάς

 Άμον τον Κοτζαναστάς , ‘ κι θ’ ελέπ’ ς όθεν κι αν πας

Έτονε σταυραετός , των προσφύγων ο Θεός

σ’έναν χέρ’ είχεν σταυρόν και ’ς σο άλλον τον κανόν’

Ατός έτον’ λεοντάρ’, τη Παφράς το παλικάρ’

Τον Πόντον απέσ’ σην ψήν, είχεν σην ταραμονήν

Έτον για να γουρταρεύ’, άμαχους να προστατεύ’.

«Την πατρίδαν ατ’ που χάν, έχ’ αγιάτρευτον γεράν

με τα δόντια σ’ να κρατείς, τα χωράφα σ’ και τη γη σ’

Τη σημαία σ’ κρατ’ σο χέρ’ και με τ ‘άλλο το μαχαίρ’»

Λόγια τη Κοτζαναστάς, θα θυμάσαι όθεν πας.

Κωνσταντίνος Φωτιάδης- Μνήμη μου σε λένε Πόντο

«Το Ποντιακό τραγούδι στη

διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης»

Ανάρτηση:Thalassa Karadeniz

Αντάρτης απάν 'ς σα βουνά

Αντάρτης απάν 'ς σα βουνά 

αντάρτην εκουβάλνεν 

τραματημένον 'ς σο πλευρόν 

το αίμαν ατ' εχάνεν .

Αφ 'ς με και γλύτωσον την ψη σ' 

είμαι αποθαμένος 

επαρακάλνεν κι έλεεν 

τον φίλον ο ντογμένος .

Έρχουνταν τ' αποσπάσματα 

τοι δυς πα θα πιάνε 

εμέν εσύ ξάϊ μη νουνίεις 

εσεν πα θα κρεμάνε.

Εντάμαν εμ' νες ς' σο ραχίν 

άν χάνω σε θα χάμαι 

'ς ση ζωήν και 'ς σον θάνατον 

φίλε μαζί θα πάμε.

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

Αντάρτης πάνω στα βουνά

αντάρτη κουβαλούσε

τραυματισμένο στο πλευρό

το αίμα του έχανε

-«Άφησε με και γλύτωσε την ψυχή σου

είμαι πεθαμένος»

παρακαλούσε κι έλεγε

τον φίλο ο χτυπημένος

-«‘Έρχονται τα αποσπάσματα

θα πιάσουν και τους δυο μας

εμένα εσύ καθόλου μη σκέφτεσαι

κι εσένα θα κρεμάσουν»

-«Μαζί ήμασταν στο βουνό

αν σε χάσω θα χαθώ

από την ζωή στον θάνατο

φίλε μαζί θα πάμε»

( Ελεύθερη μετάφραση Λένα Σαββίδου για το Thalassa Karadeniz)

Δούλα ‘κ επορώ

(καρτ ποστάλ από την Τραπεζούντα των αρχών του 20ου αιώνα)

Κύρ και μάναν εγώ ‘κ έχω, είμαι ορφανόν

‘ς σα ραχία και τη Μπάφρας όλο μοναχόν

Αφεντάδες ξάει ‘κι θ΄λεω, ούτε προσκυνώ

κόρη τη ελευθερίας , δούλα ‘κ επορώ.

Αρμογάζ, λέν’το χωρίον, να λελλεύω ατό

κι αν  επαίρα να ‘ς σο ψ’ηόπο μ’πάντα έχ’ατό.

Αφεντάδες ξάει ‘κι θ΄λεω, ούτε προσκυνώ

                                            κόρη τη ελευθερίας , δούλα ‘κ επορώ.

Πατέρα και μάνα εγώ δεν έχω, είμαι ορφανό

στα βουνά και της Πάφρας (τα μέρη), όλο μοναχό.

Αφέντες καθόλου δε θέλω, ούτε προσκυνώ

Κόρη της Ελευθερίας, δούλα δεν μπορώ.

Αρμογάζι λένε το χωριό, να το χαρώ αυτό

Κι αν το πήραν (κατέκτησαν), στην ψυχούλα μου πάντα το χω αυτό.

Αφέντες καθόλου δε θέλω, ούτε προσκυνώ

Κόρη της Ελευθερίας, δούλα δεν μπορώ.

( Ελεύθερη μετάφραση Λένα Σαββίδου για το Thalassa Karadeniz)

Κωνσταντίνος Φωτιάδης- Μνήμη μου σε λένε Πόντο

«Το Ποντιακό τραγούδι στη

διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης»

Ανάρτηση:Thalassa Karadeniz