19η Μαΐου,
ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Η μνήμη είναι από τη φύση
της εργαλείο ξύμυτο που ότι αγγίζει το τρυπά. Δίκαμο μαχαίρι που ότι αγγίζει το
κόβει.
Άνθρωποι του αφρού
οι περισσότεροι μας, κυήματα καιρών
ευμάρειας, αποζητούμε την λείανση της Μνήμης για να αποφευχθεί ο πόνος της.
Ξεχνούμε πως της Άρνης το νερό
σκοτώνει την ίδια ώρα που δροσίζει.
Αποτέλεσμα τελετές μνήμης
που οι συμμετέχοντες έχουν πιο άδεια μάτια κι από αυτά των νεκρών που τιμούν,
υψηλά ιστάμενοι πολιτικοί μας που καταθέτουν στεφάνι στο Μνημείο του Μουσταφά
Κεμάλ αμά τη επισκέψη τους στην γείτονα με τη δικαιολογία του «είθισται» και
του ότι υπήρξε μεγάλος ηγέτης για το λαό του λησμονώντας πως την ίδια ώρα
υπήρξε μέγας σφαγέας του δικού μας.
Επιπλέον, πολιτικοί φορείς μας με μνήμη λειασμένη είναι πρόθυμοι να
οργανώσουν πορείες για την Γενοκτονία στη Ρουάντα την ίδια ώρα που
αντιμετωπίζουν την Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο ως αποκύημα εθνικιστικών
και σωβινιστικών τάσεων των Ποντίων. Για να μην αναφερθεί το πανταχού παρόν «αγκάθι» στις διμερείς
σχέσεις Ελλάδος Τουρκίας. Μια ιδέα που χρόνια τώρα ζυμώνεται στην Ελληνική
κοινωνία
