Μνήμες γενοκτονίας : Στο βαπόρι με τους ανταλλάξιμους

Στο βαπόρι με τους ανταλλάξιμους για τη Θεσσαλονίκη, οι Πόντιοι απ’το

πρωί το είχαν ρίξει στην καζάσκα. Η μάνα μου, που είχε ανέβει από

την Πόλη, τους έβλεπε και δεν μπορούσε να το χωνέψει. Εμείς τα χάσαμε

όλα. Πατρίδα σπίτι, συγγενείς, αυτοί που το βρίσκουν το κέφι; Ρώτησε ένα

γέροντα από την Τραπεζούντα, που καθόταν πλάι της. Κόρη μου της είπε

εκείνος, εσύ τι θα’κανες αν έχανες τον άντρα σου την ίδια μέρα που θα

είχες γεννητούρια; Θα έκλαιγες ή θα χαιρόσουν; Κι εμείς τα χάσαμε όλα, μα

βρήκαμε τη λευτεριά μας. Γι’αυτό χαιρόμαστε”.

Η μάνα μου δεν απάντησε, Μπερδεύτηκε.

Μέσα της όμως σάλευε μια απορία:

“Μήπως εκείνο που μετράει πιο πολύ δεν είναι το να βρείς τη

λευτεριά σου αλλά το να μη χάσεις το χώμα σου”;

Κωνσταντίνος Φωτιάδης

Μνήμη μου σε λένε Πόντο

Ανάρτηση για το διαδίκτυο Thalassa Karadeniz

Η γιαγιά Σοφία

Ήταν κάποτε μια αρχοντοπούλα του Πόντου. Σαν

έβγαινε βόλτα στα Παρχάρια πάνω στο άσπρο άλογο, το κε-

φάλι της βάραινε από τα χρυσά φλουριά που φορούσε στε-

φάνι. Παντρεύτηκε, γέννησε τέσσερα παιδιά, έζησε λίγα ευ-

τυχισμένα χρόνια. Μετά ήλθε η καταστροφή. Ο πρώτος της άντρας

σκοτώθηκε στο μέτωπο. Πέταξε τα φλουριά από το κεφάλι, μπήκε

μπροστά για να σώσει ό, τι της απόμεινε. Δεν τα κατάφερε. Είδε να

εκτελούνται μπροστά στα μάτια της τα τρία της αδέρφια. Σπάραξε αλλά

προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της. Και πάλι δεν τα κατάφερε. Τα

έχανε στην μακριά πορεία έως το λιμάνι του «συνωστισμού». – Ελά-

τε τώρα μια λέξη είναι, τόσο πολύ σας πείραξε; Το πιο μικρό δάγκω-

σε το βυζί της και άφησε την τελευταία του πνοή.