Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ
Του ιστορικού κ. Βλάση Αγτζίδη
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι αναμφισβήτητα ο
μεγαλύτερος Έλληνας ηγέτης του 20ου αιώνα. Εξέφρασε την προσπάθεια για την
εθνική ολοκλήρωση του ελληνισμού, σε αντίθεση με τους βασιλικούς και τους
Ελλαδίτες κομμουνιστές που υπήρξαν οι αντιδραστικές δυνάμεις, εκφράζοντας τον
εθνικό συντηρητισμό της Παλαιάς Ελλάδας. Ο Βενιζέλος όμως έχει στοιχεία στην
πολιτική του ιστορία, τα οποία θα έπρεπε να κάνουν περισσότερο σκεπτικό τον
Έλληνα πολίτη. Η εικόνα που καλλιεργείται γιαυτόν τα τελευταία χρόνια έχει περισσότερο
τα στοιχεία της αγιογράφησης ενός ηγέτη, παρά της αντικειμενικής παρουσίασης
όλων των πλευρών της πολιτικής που ακολούθησε.
Eίναι γνωστή η συμβολή του Ελ. Βενιζέλου στην πορεία
για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, την ενσωμάτωση των Νέων Χωρών, τη
συμμετοχή στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία τοποθέτησε την Ελλάδα στο πλευρό το
νικητών και τέλος τη συνθήκη των Σεβρών, η οποία ικανοποιούσε μεγάλο μέρος των
αιτημάτων των αλύτρωτων της καθ' ημάς Ανατολής. Ο Βενιζέλος της ήττας
αποτελείται από ένα σύνολο αποφάσεων και πράξεων που αύξησαν τις προϋποθέσεις
της μικρασιατικής καταστροφής και οδήγησαν στην περιθωριοποίηση των ελληνικών
προσφυγικών πληθυσμών.
Ξεκινώντας το μικρασιατικό εγχείρημα, ο Βενιζέλος έκανε
δύο βασικά λάθη: τοποθέτησε κατ΄αρχάς ως αρμοστή στη Σμύρνη τον Στεργιάδη,
άνθρωπο των Βρετανών, ο οποίος υπήρξε ο κακός δαίμονας των Μικρασιατών και
παρόλες τις εκκλήσεις τους για αντικατάσταση, επέμενε στην αρχική του απόφαση,
την οποία -όλως περιέργως- αποδέχτηκαν και σεβάστηκαν οι βασιλικοί διάδοχοί
του. Το δεύτερο βασικό λάθος του υπήρξε η υποτίμηση του ποντιακού κινήματος,
ενός δυνομικότατου ελληνικού ένοπλου και πολιτικού κινήματος που δρούσε στη
βόρεια Μικρά Ασία και απειλούσε άμεσα τις γραμμές εφοδιασμού των Κεμαλικών.
Αρμένιοι και Πόντιοι
