Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων από το Αρμενικό Κοινοβούλιο.

Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων από το Αρμενικό Κοινοβούλιο.

Του καθ. Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Στις 28 Νοεμβρίου 2014 πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα Διεθνές Συνέδριο με θέμα:« Η Γενοκτονία στην ιστορική μνήμη των λαών και στους σύγχρονους πληροφοριακούς πολέμους της εποχής μας ». Στο Συνέδριο συμμετείχαν 104 εισηγητές από διάφορες χώρες. Την Ελλάδα εκπροσώπησα εγώ. Μετά την εισήγηση μου και το δημιουργικό διάλογο με διάφορους εισηγητές πήρε το λόγο ο Έλληνας δημοσιογράφος της Μόσχας, Νίκος Σιδηρόπουλος, ο οποίος ρώτησε τους Αρμένιους συναδέλφους, που ήταν πολύ θετική με την εισήγηση μου, γιατί η Αρμενία δεν αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως αναγνώρισε τη δική τους, εδώ και πολλά χρόνια η Ελλάδα και επι πλέον την τιμά με πολλαπλές εκδηλώσεις κάθε 24 Απριλίου; Η απάντηση του καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Εριβάν κ. Ασσότ Μελκονγιάν ήταν αφοπλιστική. Συγκεκριμένα είπε τα παρακάτω, που είναι καταγραμμένα στο βίντεο. «Εμείς αναγνωρίζουμε τη Γενοκτονία που διαπράχτηκε στους Έλληνες του Πόντου και είμασταν έτοιμοι να προχωρήσουμε σε επίσημη αναγνώριση, αλλά η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ήθελε να προχωρήσουμε, με το αιτιολογικό ότι έχει προβλήματα με τους μουσουλμάνους της Θράκης. Υπάρχει γραπτή αναφορά». Πολλές φορές αναγκάστηκα, λόγω της δυσάρεστης συνεργασίας που είχα με το Προεδρείο της Βουλής να δηλώσω ότι δεν υπάρχει πιο κεμαλικο Κοινοβούλιο στην Ευρώπη από το Ελληνικό. Το απέδειξε με τη στάση του απέναντι στα ντοκουμέντα της Γενοκτονίας. Μιά μερα θα εκδώσω όλη την αλληλογραφεία με τους αρνητές της έκδοσης, του δεκατετράτομου έργου, αλλά και των μεταφράσεων του επίτομου σε έξι γλώσσες.
Ο συγκεκριμένος Αρμένιος καθηγητής Ασσότ Μελκονγιάν, με τον οποίο είχα πολύωρη συνεργασία το διήμερο, πρότεινε να έχουμε στενότερη, επιστημονική και διπλωματική συνεργασία. Με προσκάλεσε στο Διεθνές Συνέδριο που διοργανώνουν το Σεπτέμβριο και υποσχέθηκε ότι θα έρθει άμεσα σε επαφή με τον αντιπρόεδρο της Βουλή, που είναι ελληνικής καταγωγής τον κ. Έντουαρτ Σαρμαζάνοφ, για να μου δώσει αντίγραφο του κατάπτυστου εγγράφου της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο καθηγητής Ασσότ Μελκονγιάν φαίνεται να έπαιξε καθοριστικό ρόλο, όταν επέστρεψε στο Εριβάν, γιατί η Βουλή της Αρμενικής Δημοκρατίας αποφάσισε δια του ελληνικής καταγωγής αντιπροέδρου της να προχωρήσει άμεσα στην αναγνώριση της Ελληνικής Ασσυριακής Γενοκτονίας. Δεν πέρασαν πολλές μέρες και ο Ε. Σαρμαζάνοφ κάλεσε στο Κοινοβούλιο τους εκπροσώπους των Ελλήνων και Ασσυρίων και τους ανακοίνωσε την απόφαση του Αρμενικού Κοινοβουλίου.
Η Ομοσπονδία των Ποντιακών Σωματείων της Ρωσίας, αλλά και των άλλων χωρών, ενημερωμένη για το θετικό κλιμα της αναγνώρισης της ποντιακής Γενοκτονίας από την αρμενική κυβέρνηση, προχώρησε στις δικές της κινήσεις. Ο πρόεδρος της Οργάνωσης των Ελλήνων της Αρμενίας και του Αρτσάχ η « Πατρίδα» Ε. Πολάτοβ(Πολατίδης) κατέθεσε στις 23 Δεκεμβρίου υπόμνημα προς τον Πρόεδρο της Δυτικής Αρμενίας κ. Αρμενάκ Αμπρανγιάν, στο οποίο ζητούσε την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων. Συγκεκριμένα το υπόμνημα κατέληγε:« Η ιστορική δικαιοσύνη πρέπει να επικρατήσει, και συνοψίζοντας, ο Οργανισμός των Ελλήνων της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ "Πατρίδα" σας ζητάει να κάνετε το πρώτο βήμα στο έργο αυτό, για να ξεκινήσει η διαδικασία για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων και των Ασσυρίων στην Οθωμανική Τουρκία».
Την ίδια ημερομηνία ο ίδιος πρόεδρος μαζί με τον Πρόεδρο της Ένωσης των Ελληνικών Κοινωνικών Οργανώσεων της Αρμενίας,κ. Α. Χιτάροβ κατέθεσαν ανάλογο υπόμνημα έκληση προς τους: « τον Πρόεδρο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κύριο Μπακό Σαχακιάν
τον Πρωθυπουργό του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κύριο Αραγίκ Χαρουτγιουνιάν
τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κύριο Ασότ Γκουλιάν
την Αρχηγό του κόμματος «Δημοκρατία» κυρία Ζάννα Γκαλστιάν, ο πρόεδρος
τον Αρχηγό του κόμματος «Ελεύθερη Μητέρα Πατρίδα» κύριο Γκάγκικ Πετροσιάν
τον Αρχηγό του κόμματος «Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία» κύριο Αρμέν Σαρκισιάν».
Το υπόμνημα αυτό επίσης κατέληγε στην ίδια πρόταση: «Συνοψίζοντας τα παραπάνω, ο Οργανισμός των Ελλήνων της Αρμενίας και του Ναγκόρνο Καραμπάχ "Πατρίδα" απευθύνεται σε Σας με το αίτημα να ξεκινήσει η διαδικασία για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων και των Ασσυρίων στην Οθωμανική Τουρκία. Επίσης, κάνουμε έκκληση στους απογόνους των λαών που υπέφεραν και στην παγκόσμια κοινότητα, να καταθέσουν μήνυση εναντίον της σημερινής Τουρκίας για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον των λαών μας και να επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες τα κλεμμένα ιστορικά, πολιτιστικά και άλλα άξια τους.
Ο Θεός είναι μαζί μας και για τη μνήμη των προγόνων μας!
Αυτή τη φορά ο Έλληνας πρέσβης κ. Ιωάννης Τάγης, δε γνωρίζω, αν κινήθηκε μόνος του ή πήρε εντολή από την κυβέρνηση, συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο της Αρμενικής Βουλής και του εξέφρασε την ικανοποίηση της Ελλάδας για την επικείμενη αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων και Ασσυρίων. Η τιμή σον τιμημένον. Οφείλουμε, τουλάχιστον εμείς, τα θύματα της γενοκτονίας, να τιμήσουμε με ξεχωριστή εκδήλωση τον Ε. Σαρμαζάνοφ για την πρόταση της αναγνώρισης που εισηγήθηκε στο Αρμενικό Κοινοβούλιο. Επίσημες πληροφορίες αναφέρουν ότι η αναγνώριση νομοθετικά θα πραγματοποιηθεί την επόμενη εβδομάδα.
Οι Αρμένιοι, φέτος που συμπληρώνονται εκατόν χρόνια από τη Γενοκτονία των προγόνων τους καθημερινά κάνουν μνημόσυνα ιστορικής μνήμης. Ενημερώνουν σε όλο τον πλανήτη τη κοινή γνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και όλος ο κρατικός μηχανισμός τους. Ο αγώνας τους βρίσκεται στα πρόθυρα της δικαίωσης, γιατί σε αυτό το ζήτημα είναι ενωμένοι, μονιασμένοι και αποφασισμένοι. Το χρεωστούν στους αδικαίωτους νεκρούς τους. Έχουν μια δυναμική και αγωνιστική νεολαία με άριστη ιστορική μνήμη και γνώση. Έχουν συνειδητή στρατηγική και διπλωματική παιδεία και είναι πάντα πρόθυμοι σε όποιο μετερίζι και αν τους καλεί το χρέος.
Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη δική μας νεολαία, η οποία για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι ο χορός. Άλλη φορά θα είμαι πιο αναλυτικός και δυσάρεστος γι αυτούς.

O λαθρόβιος ελληνισμός του Πόντου-Κ. Φωτιάδης. Μέρος 1ο

1

KΩΣTAΣ ΦΩTIAΔHΣ

ΚAΘHΓHTHΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΠAIΔAΓΩΓIKO TMHMA ΦΛΩPINAΣ

O λαθρόβιος ελληνισμός του Πόντου

Mε την άλωση της Πόλης, και της Tραπεζούντας 8 χρόνια αργότερα, το

1461, έκλεισε το πρώτο μέρος του κεφαλαίου της ιστορίας του ποντιακού

ελληνισμού. Πολλοί Έλληνες των πλούσιων παραλιακών πόλεων και των χωριών,

για να σωθούν, πήραν το δρόμο της εξόδου και της προσφυγιάς. Άλλοι

μετοίκησαν στα παράλια της μεσημβρινής και νότιας Pωσίας, άλλοι στις

παραδουνάβιες περιοχές, χτίζοντας καινούργιες ελληνικές πόλεις, καινούργια

πολιτισμικά κέντρα, τα οποία αργότερα δέχονταν στοργικά κάθε καταδιωγμένο

Έλληνα.1 Ποντιόπουλα της Διασποράς είναι οι πρωτεργάτες της επανάστασης του

1821, οι αδερφοί Aλέξανδρος και Δημήτριος Yψηλάντης.2 Φτάνει να δει κανείς

τις χρονολογικές μετακινήσεις, για να καταλάβει ότι ο Eλληνισμός του Πόντου

κατέφευγε στη φιλόξενη ομόθρησκη Pωσία κάθε φορά που αντιμετώπιζε σοβαρά

προβλήματα εθνικής επιβίωσης

Οι διωγμοί της Τρίπολης. Νοέμβρης του 1916. (Μαρτυρία)

Τον 8 Νοεμβρή ( Αεργίτε) σα 1916 τη χρονίας, Ο καϊμακάμης εξέ-

γκεν φιρμάν’ και ‘ς σα 13’’ του μηνός ετοιχοκόλλεσαν ατό. Και έλεεν

ατο ους τα 16 τη Νοεμβρή όλ’ οι Χριστιανοί τη Τρίπολης πρέπ’ να αφίν’

νε οσπίτια, χωράφια, καΐκια και όλα τα καλά, που εποίκαν με τον ιδρώτα

ατουν.  Οι μαύροι οι Τριπολέτ’ έπρεπε να θάφτ’ νε απές ‘ς σήν πολιτεί-

αν ατουν’ ό’τι εγάπεσαν  ό’τι εποίκαν με τον ιδρώταν και το γαίμαν ατουν.

Αμάν ούτε ένας Τριπολέτες κι ετούρκεψεν και αλλαξοπίστεσεν για να γλι-

τών’ την ψήν’ ατ’. Αναχάπαρα πρότου να απολύει η εκκλησία ΄ς σα 13 τη

Νοεμβρή όρμησαν απεσ’ ΄ς σ’ οσπίτια οι τσανταρμάδες και ερχίνεσαν να

κρούνε, ν’ αρπάζ’ νε, να μακελλεύ’ ε. Όλ’ες οδήγεσαν ατσε σο Τερέ- Πασί

ψηλά, έναν αμόν πλατέαν. Θρήνος μακρόσυρτος εκούστεν άπαν σ’ όλι-

ον την πολιτείαν: « Ν’ αϊλλοί εμάς να βαϊ εμάς που θα παίρ’ με μας και

πάνε απές ‘ς σο σκαφίδιν». Εποίκαμε διαμαρτυρίαν ‘ς σον καϊμακάμην και

εκείνος απέντεσεν πως έρθεν διαταγή να ευκαιρούται αμάν ατώρα η πόλ’.

Η έξοδος ερχίνεσεν. Η νύχτα εφόρ’ νεν την σκοτίαν και ο ουρανόν έτον

έτοιμος να κλαίει ένταμαν με τα’ εμάς. Με υπόδειξη των πολιτικών αρχών

επήγαμε ς’ σο έρημον αρμενικόν χωρίον Πίρκ έναν και ημς’ σόν ώραν μα-

κράν. Εκεί έταν 500 οσπίτια χωρίς πόρτας και παραθάρια αμόν ταφία ανοι-

χτά. Και έμειναμε ς’ σο Πίρκ όλ’ εντάμαν πολλά οικογένεια’ς  σ’ έναν οσπίτ’.

Το Πίρκ που έντον απέραντον νεκροταφείον των χιλιάδων Χριστιανών της

Τρίπολης. Εκεί εφέκαμε ό’τι πολύτιμον είχαμε σήν ζωήν, πατεράδες και παι-

δία τρυφερά, αδέρφια, μανάδες και γυναίκ’ς. Αέτς ερχίνεσαν το δράμα του

Πίρκ: Έτονε σα 18 Δεκέμβρη (τη Χριστιανάρ’) που ερχίνεσεν να χιονίζ. Η

βρώμα, τα φτείρας, ο συνωστισμός έγκανε τα επιδημίας, τον θάνατον που

ετοίμασαν για τ’ εμάς οι Τούρκ’. Πρώτα η δυσεντερία, επεκεί ο τύφος και τέ-

λος η πανούκλα. Ο λευκός θάνατος που ατόσον καλά ετοίμασαν για τ’ εμάς οι

Τούρκ’ επαίρενεν καθάν ημέραν δεκάδες Χριστιανούς. Τρία μήνας εδέβανε

σόν μαύρον ημέραν που εσήβαμε απές σο καταραμένον Πίρκ, έρχουντον,

Μάρτης μήνας, 1917 τη χρονίας και α’ σα 13 χιλιάδες που εκινέσανε’ς  σήν

εξορίαν, επέμ’νανε 800 και ατοίν αδύναμοι και ανίκανοι για δουλείαν. Ασοί

800 οι 300 Ετανε α’ σην Τρίπολην και οι άλλ’ α’σα χωρία της Τρίπολης. Ατό

έτον το κορύφωμαν του δράματος της Τρίπολης.

Κωνσταντίνος Φωτιάδης

Μνήμη μου σε λένε Πόντο

Ανάρτηση για το διαδίκτυο Thalassa Karadeniz

Στις 8 Νοεμβρίου στα 1916, ο τοποτηρητής, έβγαλε φιρμάνι και στις 13 του μηνός το τοιχοκόλλησε. Αυτό έλεγε πως ως τις 16 του Νοέμβρη, όλοι οι Χριστιανοί της Τρίπολης πρέπει να αφήσουν σπίτια, χωράφια, καΐκια και όλα τα καλά που με τον ιδρώτα τους έφτιαξαν. Οι μαύροι οι Τριπολίτες έπρεπε να θάψουν μέσα στην πολιτεία τους ότι αγάπησαν, ότι έφτιαξαν με τον ιδρώτα  και το αίμα τους. Αλλά ούτε ένας δεν  τούρκεψε και δεν αλλαξοπίστησε για να γλυτώσει.

Έξαφνα, προτού τελειώσει η λειτουργία στην εκκλησία, στις 13 του Νοέμβρη, όρμησαν μέσα στα σπίτια οι τσανταρμάδες κι αρχίσανε να χτυπάνε, να αρπάζουν, να μακελλεύουν.

Όλους τους οδήγησαν στο Τερέ Πασί ψηλά, ένα μέρος σαν πλατεία.

Θρήνος μακρόσυρτος ακούστηκε πάνω σε όλην την πολιτεία: « Ν’ αϊλλοί εμάς να βαϊ εμάς που θα παίρ’ με μας και πάνε απές ‘ς σο σκαφίδιν». Διαμαρτυρηθήκαμε στον τοποτηρητή κι εκείνος απάντησε πως ήρθε διαταγή η πόλη να αδειάσει άμεσα.

Η έξοδος ξεκίνησε. Η νύχτα φόρεσε τα σκότη της κι ο ουρανός ήταν έτοιμος να κλάψει μαζί με μας.

Με υπόδειξή των πολιτικών αρχών πήγαμε στο έρημο Αρμένικο χωριό Πιρκ, μιάμιση ώρα μακρυά. Εκεί ήταν 500 σπίτια χωρίς πόρτες και παράθυρα, σαν τάφοι ανοιχτοί.

Και μείναμε στο Πιρκ όλοι μαζί, πολλές οικογένειες σε ένα σπίτι. Το Πιρκ έγινε απέραντο νεκροταφείο των χιλιάδων Χριστιανών της Τρίπολης. Εκεί αφήσαμε ότι πολύτιμο είχαμε στη ζωή, πατεράδες και παιδιά τρυφερά, αδέλφια, μανάδες και γυναίκες.
Έτσι ξεκίνησε το δράμα του Πιρκ:

Ήτανε στις 18 του Δεκέμβρη όταν ξεκίνησε να χιονίζει.

Η βρώμα, οι ψείρες, ο συνωστισμός φέρανε τις επιδημίες, τον θάνατο που ετοίμασαν για εμάς οι Τούρκοι. Πρώτα η δυσεντερία, μετά ο τύφος και στο τέλος η πανούκλα.

Ο λευκός θάνατος που τόσο καλά ετοίμασαν για εμάς οι Τούρκοι, έπαιρνε κάθε ημέρα δεκάδες Χριστιανούς.

3 μήνες πέρασαν από τη μαύρη ημέρα που κατεβήκαμε στο καταραμένο Πιρκ, Ερχόταν Μάρτης του 17 κι από τα 13.000 άτομα που ξεκίνησαν για την εξορία, απόμειναν 800 κι αυτοί αδύναμοι κι ανίκανοι για εργασία.

Από τους 800 οι 300 ήσαν από την Τρίπολη και οι άλλοι από τα χωριά της. Αυτό ήταν το κορύφωμα του δράματος της Τρίπολης.

(Ελεύθερη μετάφραση Λένα Σαββίδου)